Gitanos (dosł. Cyganie) – określenie stosowane wobec ludności romskiej zamieszkującej Hiszpanię od kilku stuleci[1]. Obecnie najliczniejsza społeczność Gitanos zamieszkuje Andaluzję[2].
Wielkość populacji tej grupy szacowana jest na ok. 700 tys. osób, co czyni ją jedną z najliczniejszych grup romskich w Europie (po Rumunii i Bułgarii). Przodkowie Gitanos dotarli do Hiszpanii od strony Francji, wędrując z terenów Półwyspu Bałkańskiego. Jednym z aktów prawnych skierowanych do tej społeczności był edykt z 1499, który nakazywał m.in. porzucenie wędrownego trybu życia i podjęcie stałej pracy. W rezultacie osoby, które nie podporządkowały się temu prawu musiały opuścić Hiszpanię lub też zagrożone były pojmaniem i utratą wolności osobistej. Jako kary stosowano także chłostę, wiosłowanie na galerach lub śmierć[3]. Zjawisko nomadyzmu zwalczano także w późniejszych wiekach, m.in. w epoce frankizmu[4].